فکر کنم هر وقت روزبه میره مسافرت نوشتنم میاد . الان بعد ماه های طولانی یه سری به اینجا زدم که یه کمکی بنویسم.

فکر می کنم زن و شوهرا هم خیلی عجیب غریبند وقتی که پیش همند فکر نمی کنند که به هم علاقه ای دارند ولی تا یکیشون میره مسافرت تازه اونموقع می فهمند که نه بابا یه کم هم همدیگرو هنوز دوست دارند البته در مورد من اینطوریه شاید همه این طور نباشند . البته یه دلیل مهم هم این دو تا وروجکان. از بس من از وقتی که جناب همسر میاد خونه تا موقع خواب این دو تا همش مواظبم که صلح و صفا برقرار باشه که وقتی اینا میخوابند واقعا داغونم.

امروز که روزبه رو گذاشتم فرودگاه و اومدم خیلی حالم گرفت . نمی دونم چرا؟ شاید چون خیلی وقت بود مسافرت نرفته بود و شاید هم به خاطر اینکه داره میره ایران - خلاصه از وقتی اومدم خونه از روی بی حوصلگی هیچ کاری نکردم. فقط عصر با آرمان رفتیم یه دور قدم زدیم . خوشش میاد توی تاریکی قبل از  خواب بره بیرون راه بره. یه جورایی آروم میشه.

از بس ننوشتم دیگه نوشتنم نمیاد حالا باید یه چند شبی تمرین کنم تا یه کمی دستم راه بیافته. بچه ها خوابند برم تا اینا خوابند از فرصت استفاده کنم و یه کمی درس بخونم که دو هفته دیگه امتحانا شروع میشه

 

بعد قرنی بالاخره تصمیم گرفتم سری به این وبلاگ بزنم خیلی وقته که چیزی ننوشته ام. ایران رفتیم و برگشتیم . خیلی خیلی خوب بود . با این حال که تو اوج شلوغیها اونجا بودیم و یه مدتی هم عصرا جایی نمی رفتیم ولی در میون فامیل بودن یه حال دیگه داشت.

چقدر مردم ایران و سرزمینم ایران عوض شده اند . چرا این سرزمین  به این نازنینی همیشه باید توسط عده ای غارت بشه . چرا این سرزمین آرامش نداره؟ چرا کشوری با این همه منابع باید توسط یک سری مردم نادان اداره بشه که فقط به فکر چپاولند . این قوم که همیشه از کلاس اول توی گوش ما خوانده اند که وقت مردن فقط اعمال انسانها ست که به دردشون میخوره و این همه مال و ثروت و دارایی همه دنیویه پس چرا این گونه می کنند با کشورم.

دو ماه و نیم فامیل بازی مهمونی - عروسی - عزاداری به سرعت برق و باد گذشت. تجدید خاطره با دوستان دبیرستان و دانشگاه - گشت و گذار در پارک ها و بازارهای تهران - همه و همه مثل برق و باد گذشت . و چه سخت بود خداحافظی از عزیزان - از خواهرهای گلم - چه سخت بود پاک کردن اشکهای آرمان توی فرودگاه که شکایت میکرد که چرا بابا توی ایران کار نمی گیره .

دوباره روال زندگی به حالت عادی برگشته - بچه ها دیگه بهونه نمیگیرن - مامانشون هم دیگه بهونه نمیگیره - چقدر اینجا آلودگی صوتی کمه - هیچ صدایی به گوش نمیرسه نه بوقی نه اعتراضی نه دعوایی هیچ چیز - همه اون هیاهو ها مال ایران بود. چقدر هوا تمییزه - آسمون تهران آبی نبود - سفید بود - چرا دیگه آسمون آبی نیست ؟ برو بابا آسمون آبی میخوای عید بیا - ای بابا من عاشق رنگ آبی بودم و با دیدن رنگ آبی همیشه دلم باز میشد. وای که چقدر آسمون اینجا آبیه - بی انصافیه کاش میشد این رنگ رو با اهالیه تهران نصف کرد.

 

 

کم کم داریم به آخر ترم نزدیک میشیم ایندفعه برعکس پارسال خیلی خوشحالم که احتمالا دلیل اصلیش ایران رفتنم هستش.

روانشناسی خیلی خوب پیش رفت و همه تست ها رو تا حالا ۱۰۰ گرفتم اولش فکر کردم که همه این جوری اند ولی یه کمی که فضولی کردم فهمیدم که تنها خر خون کلاس احتمالا من بودم. در هر صورت خیلی چیزا یاد گرفتم که امیدوارم که مورد استفاده قرار بگیرند.

از کلاس رایتینگ راضی نبودم و فکر می کردم انشاهای خوبی ننوشتم ولی مثل اینکه این جز همون قسمتم هستش که همیشه از خودم راضی نیستم و فکر می کنم که همیشه می تونم بهتر باشم. و معلممون در آخری جلسه ارزیابی نتونست هیچ ایردای به کارام بگیره در صورتی که به اینجایی ها کلی گوشزد کرد که اینجا رو درست کن اونجا رو درست کن.

امروز با یکی از دوستام رفتم و فیلم اسلام داگ میلیونر رو دیدم - بسیار بسیار فیلم قشنگی بود ولی برام جالب بود که چقدر این دوستم چشماش رو در طی فیلم بست تا صحنه های فقر و این حرفا رو نبینه. چقدر این آمریکایی ها واقعا توی ناز و نعمت بزرگ شدند که اصلا حتی دلشون نمیخواد این صحنه ها رو ببینند . حتما این فیلم رو می خرم تا بچه هام بزرگ شدند ببیند که توی دنیا چه خبره ؟ حتما دوباره میرم و می بینمش.

دقیقا ۳۴ روز دیگه مونده تا ایران رفتنم. هوراااااااااااااااااااااااا

 

تعریف مشاغل مختلف سیاستمدار: کسی است که می تواند به شما بگوید به جهنم بروید منتها به نحوی می گوید که شما برای این سفر لحظه شماری می کنید. مشاور: کسی است که ساعت شما را از دستتان باز می کند و بعد به شما می گوید ساعت چند است. حسابدار: کسی است که قیمت هر چیز را می داند ولی ارزش هیچ چیز را نمی داند. بانکدار: کسی است که وقتی هوا آفتابی است چترش را به شما قرض می دهد و درست تا باران شروع می شود آن را می خواهد. اقتصاددان: کسی است که فردا خواهد فهمید چرا چیزهایی که دیروز پیش بینی کرده بوده امروز اتفاق نیفتاده است. روزنامه نگار: کسی است که 50 درصد از وقتش به نگفتن چیزهایی که می داند می گذرد و  بقیه 50 درصد  وقتش به صحبت کردن در مورد چیزهایی که نمی داند. ریاضیدان: مرد کوری است که در یک اتاق تاریک بدنبال گربه سیاهی می گردد که آنجا نیست. هنرمند مدرن: کسی است که رنگ را بر روی بوم می پاشد و با پارچه ای آن را بهم می زند و سپس پارچه را می فروشد. فیلسوف: کسی است که برای عده ای که خوابند حرف می زند. روانشناس: کسی است که از شما پول می گیرد تا سوالاتی را بپرسد که همسرتان مجانی از شما می پرسد. جامعه شناس: کسی است که وقتی ماشین خوشگلی از خیابان رد می شود و همه مردم به آن نگاه می کنند، او به مردم نگاه می کند.. برنامه نویس: کسی است که مشکلی که از وجودش بی خبر بودید را به روشی که نمی فهمید حل می کند.

 

 

و بالاخره اگه هر روز ایمیل میزنه میگن : بیکاره ، معلوم نیست کی کار میکنه وای بحال اونایی که این یارو واسشون کار میکنه